Welke krant je deze week ook opensloeg, je kon er niet omheen. "We zijn als samenleving hypernerveus", zo meldde de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS). We staan altijd aan, alles wat in de wereld gebeurt komt direct binnen. "Lummel eens wat meer", klinkt hier en daar. En zorg voor genoeg lege tijd.

Zoals het wel vaker gaat als je ergens over leest of mee bezig bent; je gaat er meer op letten. Zo zag ik de afgelopen dagen overal brandweerwagens rijden en AED's hangen na het volgen van een BHV-training.

Afin, een deel van mijn tijd ging deze week dus naar nadenken over 'lege tijd'. Want hoe zit dat bij mezelf? Ik dacht na over de dingen die ik doe om meer rust te ervaren. En moet denken aan een vriendin. Elk weekend houdt zij een van de twee dagen leeg. Geen geplande afspraken, maar ruimte om te doen wat op dat moment fijn is. Ik aap mijn vriendin hier graag in na, vaak met succes.

Een ander voorbeeld waar ik aan moet denken is het maken van lijstjes. Of eigenlijk: het níet maken van lijstjes. In mijn jeugd en later als student maakte ik er talloze. Ik was daar echt goed in en hield (vooral) ook van het doorstrepen na een volbrachte taak. Maar juist in dat rijtje taken op dat lijstje (vaak met de titel 'to do'), zit het gevaar. Zolang er nog iets op het lijstje staat, ben je niet klaar.

Ik heb op zich niks tegen lijstjes, maar doe er zelf dus niet meer aan. Sindsdien ligt er iets meer stof op de grond en zijn we soms te laat met het aanvullen van halvarine of wc-papier. Maar het geeft rust en meer het gevoel dat niets móet. Oké, een kleine uitzondering voor de vakantieperiodes. Daarbij zijn de risico's net wat groter om iets te vergeten (beetje jammer als er geen oppas is geregeld voor de cavia's).

Wat ook goed helpt bij het lummelen is het kijken van Disneyfilms. Ze duren vaak maar 1,5 uur en je waant je even in een andere wereld. Ze gaan lekker langzaam, zijn kleurrijk en lopen altijd goed af. De kunst is om zo'n film spontaan aan te zetten en hiervoor vooral geen filmmoment te plannen. Bij ons heeft De Leeuwenkoning weer zijn intrede gedaan.

Voorwaarde hierbij is wel dat ik de grootste aandachtslurper op minimaal drie armlengtes bij me vandaan leg: het mobieltje. Niet nog even snel wat onderbroeken bestellen. Of de tandarts mailen. Nee, focus op de film. En met aandacht de pepernoten uit het schaaltje eten (die volgens mijn kinderen toch écht bij het kijken van een film horen).

Oké, nadenkend over 'lege tijd' (en stiekem dus ook weer de invulling daarvan), denk ik tot slot na over volle tijd. Want daar ontkomen we toch niet altijd aan. Zorgt plezier in deze volle tijd ervoor dat we meer ontspannen in de lege tijd? Misschien dat ik me daar eens in ga verdiepen. Na het lummelen.